حال دل گفتنی نیست، شنیدنی‌ـست...

+ از دیماه و بحث روز عرض کنم که...

چهار عدد از امتحانات را از سر گذراندیم و حقیقتا پراسترس‌ـترین هایشان را! ولی همین چهار امتحان کلی جریانات عجیب داشت! عجیب ترین‌ـشان مربوط به دبیر دیوانه‌ی حسابان‌ـمان می شود که اعتقاد داشت با خواندن جزوه‌اش میتوان بالای 18 گرفت ولی بعد از امتحان اعتقاد پیدا کرد که "شوما سمپادی هستین. همینس که هَس!" ما هم خیلی شیک رفتیم شکایت کردیم تا حساب دستش بیاید! ولی قضیه! از این قرار است که دوست عزیزمان، امتحانی طراحی کردند که در آن میزان حداکثری از روابط غیرمعمول و ناآموخته و حتی مربوط به سالهای بالاتر را گنجاندند! بطوری که باوجود اینکه بطور رسمی بالای برگه نوشته شده بود "120 دقیقه" ، خود ایشان اجازه دادند که 195 دقیقه سر آزمون بنشینیم! ولی از من میپرسید، اگر 1950 دقیقه هم وقت داشتیم، کسی نمره‌ی کامل نمی گرفت! حتی همان دو المپیادی که شانس های مدال طلای امسال‌ـمان هستند...

 

+ آنچه در روزهای اخیر به تماشا نشستم عبارتند از...

Suicide Squad که جدا و حقیقتا به دلم نشست! تلفیقی از خنده، غم، هیجان، مارگوت رابی، ویل اسمیت! آیا کسی هست که بتواند یک سکانس مانند این بیاورد ؟! (تحدی میکند!) سوال اینجاست که چرا در حالیکه مارگوت رابی، دیوانه وار خوب بود و ویل اسمیت اینقدر به دل نشست، امتیاز فیلم اینقدر پایین است ؟! 

و اما بهترین (یکی از..) فیلمی که طی دوران زندگی دیدم، آن هم برای چندین و چندمین بار، WHIPLASH ... (که البته به اندازه کافی، پیش از این درباره اش در بخش «چشمـ‌ هایش ... » گفته ام!) 

و برای سومین بار، Inside Out که هنوز هم معتقدم جزء ده انیمیشن برتر تاریخ سینماست! (در کنار: وال‌ ای، رک ایت رالف، مانسترز اینک، اپیک، راتاتوئی، فروزن و...)

 

+ جانم برایتان بگوید از جان جانان...

که میخواند از ته دل...

Somebody wants you... Somebody needs you... Somebody dreams about you every single night... Somebody can't breathe without you it's lonely... Somebody hopes that someday you will see... that SOMEBODY's ME...

لیریکس‌ـش را اسپویل نمیکنم... ! جاست بشنوید، اگر خواستید!

 

 دانلود 

  

ادامه مطلب

منبع این نوشته : منبع
somebody ,دقیقه ,مارگوت رابی،